15.09.2026 | 3 min czytania
Zarówno zaćma związana z wiekiem, jak i łagodny rozrost gruczołu krokowego (BPH; benign prostatic hyperplasia) należą do powszechnych problemów zdrowotnych starszych pacjentów, a częstość ich występowania zwiększa się wraz z wiekiem [1-4]. Co łączy oba problemy? Dlaczego pacjenta rozpoczynającego leczenie objawów związanych z BPH warto zapytać o planowaną operację zaćmy?
IFIS, czyli śródoperacyjny zespół wiotkiej tęczówki (IFIS; intraoperative floppy iris syndrome), jest zespołem charakterystycznych objawów występujących podczas operacji zaćmy. Charakteryzuje się on:
IFIS występuje w 1-2,2% wszystkich operacji zaćmy. Wśród pacjentów stosujących tamsulosynę częstość IFIS jest znacznie większa [5]. IFIS zwiększa techniczną trudność operacji, zwłaszcza gdy chirurg nie wie wcześniej o występującym ryzyku.
W leczeniu BPH wykorzystuje się m.in. blokery receptora α1-adrenergicznego (np. tamsulosynę) [6]. Pierwsze doniesienie opisujące IFIS i jego związek z przyjmowanymi lekami z tej grupy zostało opublikowane przez Changa i Campbella w 2005 r [7]. Autorzy pracy wykazali występowanie IFIS u chorych przyjmujących doustnie tamsulosynę. Jednym z proponowanych mechanizmów jest blokowanie receptorów α₁A w mięśniu rozwieraczu źrenicy, co może zmniejszać jego napięcie i sprzyjać wystąpieniu IFIS. Dokładna patofizjologia zespołu nie została jednak w pełni wyjaśniona.Chociaż tamsulosyna ma najlepiej udokumentowany związek z IFIS, ryzyko tego zespołu nie ogranicza się wyłącznie do tego leku [8]. Również inni antagoniści receptorów α₁ stosowani w leczeniu objawów łagodnego rozrostu gruczołu krokowego byli wiązani z występowaniem IFIS podczas operacji zaćmy [9, 10].
Ryzyko śródoperacyjnego zespołu wiotkiej tęczówki może występować również u pacjentów, którzy odstawili lek przed operacją zaćmy. IFIS opisywano u pacjentów, którzy zakończyli stosowanie tamsulosyny na długo przed operacją zaćmy[7, 11]. Odstawienie leku przed operacją nie eliminuje więc ryzyka, a korzyści z czasowego przerwania terapii nie zostały jednoznacznie ustalone. Pacjent nie powinien więc samodzielnie odstawiać leku. Kluczowe jest poinformowanie okulisty o obecnym lub wcześniejszym stosowaniu tamsulosyny lub innych α1-adrenolityków. Jeśli chirurg wie wcześniej o przyjmowaniu takich leków, może odpowiednio przygotować zabieg.

Farmaceuta może odegrać ważną rolę w identyfikacji pacjentów obciążonych ryzykiem IFIS. Pytanie o planowaną operację zaćmy oraz przypomnienie o konieczności poinformowania okulisty o obecnym lub wcześniejszym stosowaniu α1-adrenolityków może wpłynąć na bezpieczeństwo okołooperacyjne.
Piśmiennictwo:
Praktyka apteczna
Alergiczny nieżyt nosa - krótki przegląd dotychczasowej wiedzyCzy wiesz, że alergiczny nieżyt nosa jest najczęstszą chorobą alergiczną...
Praktyka apteczna
Ferrytyna – norma i interpretacja wynikuWchłonięte przez enterocyt żelazo jest częściowo wykorzystywane bezpośrednio...
Praktyka apteczna
Jakie badania diagnostyczne mogą być wykonywane przez farmaceutę w aptece?Wprowadzenie możliwości wykonywania wybranych badań diagnostycznych przez...
Materiały i treści opublikowane na stronie, jak również jej projekt graficzny jako całość, podlega ochronie prawnej, w tym na mocy przepisów prawa autorskiego, prawa własności przemysłowej oraz ustawy o zwalczaniu nieuczciwej konkurencji. Zabronione jest powielanie lub wykorzystywanie w inny sposób jakichkolwiek materiałów i treści w całości jak i w części bez pisemnej zgody administratora strony wskazanego w nocie prawnej. Zamieszczanie linków do strony lub do treści w niej zawartych jest dopuszczalne tylko do celów prywatnych, niezwiązanych z prowadzeniem działalności gospodarczej.